کهنه شده

شعر پدران من

با قافیه های سنگین

پشت شبی طولانی

نقاشان می گریزند،

پیکر تراشان

هیچ آوازی از لحنی داوودی

بر نمی آید

دلقکان

خط نویسان

آیه های فرسوده ی خدایانشان را

بر سنگ های یخی می نویسند

زمین

از شبی که تو را به دنیا می آورد

می ترسد

تو

خود

خدایی تازه

بر سنگ

بر شاخه

بر رود

شبیه من

شاعری

که سال ها 

پس پشت شبی طولانی

به دنیا می آید!

               ***