یک ماه

از این بهار

بی هیج ترانه ای گذشت

وقتی نداری حرفی

حرفی اگر نداری

تنها صدا

شاید

صدای تو

می خواندم!

 بردار

این نامه

پر از شکایت آن روزهاست!

این خیابان

این کوی

این کوچه

دریا هنوز هم

برفرش این گسترده دشت پرالتهاب 

قلبش را به تو بخشیده است!

کسی نیست 

رویایی به سراغم آمده بود

گاه

این خیال دل انگیز

مرا از کابوس ها می رهاند!