مورچه ها می روند
گاه
دور هم می چرخند
به هم که می رسند
بر می گر دند
با هم باید برسند!
وقتی راه گم می کنی
خیال می کنی
همه سر گردانند!
تا مرگ
چه قدر فاصله مانده است؟
نمی دانم
از من نپرس
باید بروم !
باید شروع کنم
دوباره
آن داستانِ از یاد رفته ی خودم!
زندگی ما
همیشه
بر می گردد به اولش!
بزرگ که شدی
گناه
خودش
تو را
به بازیِ دیگری می آورد!
با گیسوانِ شانه کرده
با قدی بلند
با تن پوشی از برگ های انجیر
فریبت ندهد!
جایمان تنگ شده است
بگذار
از باغ پدر بزرگ برویم
چقدر نماز می خواند!
طاووس
اگر چه پایش زشت
و مار
اگر چه نیشش سخت
خودمانیم
زمین هم
جای بدی نیست
آدم!
شیطان
عاقل ترین پسر خدا
خودش
خوب می داند
کجا می رود!
واین بود
از بالا
بر پایین
حوا بر پشت
سیب در مشت
بر زمین کوبیدیم !
گندم خودش حکایت دیگری ست!
نخستین سال های خانه بر دوشی من
تازه شروع شده است!
گرما
سرما
از بهار های زود گذر سرزمین خودم می تر سم!
زندگی
آن قدر
سخت می شود ،سخت
که حوا می میرد
من می مانم و
این آدم ها
برایشان
دست تکان می دهم!
حالا
هی بگو
دلم تنگ شده است!
به دنده های چپم می کوبد حوا
هو ا
این روز ها
چه قدر سرد شده است!